De nieuwe hangaar

MAF in Uganda heeft een eigen vliegveld bij Kajjansi ten Zuiden van Kampala. Sinds het midden van de jaren 90 is MAF begonnen met het bouwen van eerst een overkapping waaronder het onderhoud van de vliegtuigen kon plaatsvinden. Langzamerhand zijn daar meer muren en zeecontainers aangebouwd zodat het geheel er nu ongeveer uitziet als een "echte" hangaar.

Helaas voldoet deze oude hangaar niet aan de eisen die er tegenwoordig aan een goede vliegtuig hangaar gesteld worden. Ongeveer vier jaar geleden werden de eerste plannen gemaakt om een nieuwe hangaar te bouwen. Het begon met wat schetsen en plaatjes die ik in Google Sketchup maakte.

We namen een architecten buro in dienst die de plannen en tekeningen verder uitwerkte. Helaas bleek er elke keer weer dat het budget omhoog moest omdat er door allerlei redenen zaken over het hoofd waren gezien. Toen uiteindelijk het budget was vastgesteld konden er fondsen worden geworven, en gelukkig kwam er al heel gauw een groot aantal bedragen binnen. Uiteindelijk werd er een hangaar besteld in Amerika en in Augustus 2009 kwam deze aan in vier grote zeecontainers.

Begin 2010 werd er begonnen met het bouwklaar maken van de site, en helaas viel dat letterlijk in het water. De eerste maanden van 2010 waren in deze omgeving extreem nat, en dus kon de bouw een aantal maanden niet doorgaan. Toen de regens weer ophielden werd er verder gewerkt aan de funderingen, en toen die klaar waren ging een speciaal bedrijf aan het werk om de metalen hangaar op te zetten.

Helaas hebben we tot nu toe nogal ernstige problemen met dit bedrijf gehad, voornamelijk omdat ze het werk niet uitvoeren volgens de instructies die we van de fabrikant hebben gekregen. Het grootste probleem hebben we met het dak, dat compleet verkeerd geinstalleerd is, en nu op verschillende plaatsen ernstig lekt. Martijn Verboom en een aantal andere medewerkers zijn al een paar dagen bezig geweest om alle dakplaten er weer af te halen en ze vervolgens er goed op te leggen.

Begin januari hopen we te beginnen met de bouw van de kantoren in de hangaar. En als alles goed gaat kunnen we er mid 2011 eindelijk in!

Varen op het meer

Een van de leuke dingen van het leven in Kampala is dat we dichtbij het Victoria meer wonen. Kampala ligt aan het meer in de Noordwest hoek. Een van de voordelen is dat het hier erg vaak regent, hoewel de enorme hoeveelheid bliksem soms niet zo leuk is. Als we hier in de buurt rondrijden is het meer vaak in de verte of heel dichtbij te zien.

Ik heb gelezen dat het meer vroeger kraakhelder was, en dat er enorme aantallen vissen in rondzwommen. Helaas is het nu ernstig vervuild, en is de meeste vis er uit gevist. In de jaren vijftig besloot men er ook de Nijlbaars in uit te zetten, in de hoop dat er een grote visindustrue opgezet zou kunnen worden. Dat werkte ook voor een poosje, maar helaas is die baars er nu ook allemaal uitgevist, en deze soort heeft in de tussentijd ook bijna alle oorspronkelijke vaak endemische soorten uitgeroeid.

MAF vloog in de jaren 90 een watervliegtuig in het meer. Om dit project te kunnen ondersteunen had MAF ook een Zodiac speedboot. Het vliegtuig is er al een aantal jaren niet meer, maar de boot is er nog. Hij is al een aantal jaren niet gebruikt, en staat al een poos verwaarloosd op Kajjansi vliegveld.

We hebben er afgelopen week aan gewerkt en nu doet ie het weer, en Tom en ik hebben er afgelopen week mee gevaren. Erg leuk, 50 kilometer per uur! Helaas gebruikt ie ook erg veel benzine, 1 op 2 ongeveer. Maar dat mag de pret niet drukken, en we hebben er een morgen veel plezier mee beleefd.

Van Kajjansi is het alleen een uur rijden over een zandweg naar het meer, het is maar drie kilometer maar we kunnen niet hard rijden met de boot op de trailer. Dus al met al ben je zo 2 uur bezig voor de boot in het water ligt, en dat is toch wel erg lang. We gaan de boot nu misschien stallen bij de zeilclub in Kazi wat dichter bij Kampala is. Het probleem is daar dat alles achter slot en grendel moet omdat anders de lokale vissers er mee aan de haal gaan.

Bloggen, waarom is dat nu zo moeilijk?

Wat is dat nu met dat bloggen? Op een goede dag besluit je vol enthousiasme om een blog te beginnen! Want is dat niet makkelijk? Even een berichtje op je blog, en alle familie, vrienden, kennissen en wat al niet meer zij kan meegenieten van wat je allemaal beleefd hebt. Of meegenieten van allerlei gedachten spinsels die je graag wilt delen met de rest van de wereld. Dus, daar ga je dan. Het is allemaal makkelijk, even een blog openen bij Google, beetje tekst, wat plaatjes en de eerste blog is klaar!
Fantastisch, en binnen de kortste keren krijg je allemaal leuke emails van mensen die het zo leuk vinden dat je een blog hebt, ook van mensen die je al jaren niet meer gesproken hebt. 't Is ongelofelijk, dus de volgende dag weer een blogje erbij, en dat gaat dan een week of drie zo door.
Maar dan al gauw valt er af en toe een gaatje, dan een week, dan een maand en voor je het weet heb je een jaar lang er niks meer opgezet.
Dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn. Er zijn mensen die wel de discipline hebben om elke dag wat te schrijven, en sommige mensen verdienen er zelfs geld mee! Helaas zijn wij niet zo precies, en vallen we helemaal in de categorie van ontaarde bloggers.
Dus, we gaan het nu maar weer proberen, en we plakken er maar wat plaatjes bij zodat jullie allemaal weer weten hoe we er uit zien.

Oh, en we zijn deze week eindelijk weer eens op een korte vakantie gegaan. Eindelijk even weg uit Kampala! Er staat een filmpje op http://www.youtube.com/watch?v=Uodv1NbEMQE

Onze reis naar Kenya

Na twee jaar in Kampala zijn we eind december eindelijk weer eens naar de kust op vakantie geweest. In Tanzania was dat redelijk dichtbij, een uur of 5 en 400 kilometer rijden. Vanuit Kampala is het echter een vreselijk eind. Ongeveer 1200 kilometer, en we deden er drie dagen over, vooral omdat we soms maar stapsvoets konden rijden! We moesten dwars door Kenia heenrijden van west naar oost, en daarna weer helemaal terug. De eindbestemming was Mombasa aan de kust van de Indische Oceaan, waar we heerlijk 6 dagen in een klein huisje waren, met onze eigen Keniaanse kok die allerlei heerlijke visgerechten klaarmaakte. We kwamen daar weer helemaal tot rust! Het was heerlijk om elke morgen te kunnen zwemmen in de prachtige zee, en tijdens de hete middag spelletjes te doen en boeken helemaal uit te lezen.

Op de terugweg naar Uganda stopten we voor een paar dagen in Nairobi. Tom, Inge en Lise waren uitgekozen om samen met een aantal andere kinderen Uganda te vertegenwoordigen in een zwemwedstrijd. Tijdens deze wedstrijd kwamen bijna alle landen ten Zuiden van de Sahara bijeen, en er waren 320 zwemmers aanwezig! Het waren drie leuke dagen. Lise slaagde erin een bronzen medaille te winnen, terwijl Tom nog een aantal keren eerste werd in zijn race. We kwamen er alleen ook achter dat jongens uit Zimbabwe en Zuid Afrika wel twee keer zo breed waren als Tom, en Tom is al een flinke kerel!

De terugreis vanuit Nairobi naar Kampala verliep voorspoedig, we hebben nog 1 nacht doorgebracht in de guesthouse van het ziekenhuis in Kijabe waar Lise geboren is. De volgende dag reden we in 11 uur weer naar huis, door de Rift Valley en de hooglanden van Kenya.
Nu is alles weer terug naar normaal; werk, school en andere activiteiten dienen zich als vanouds weer aan. Tijdens mijn eerste dag op het werk gingen 4 van de 5 vliegtuigen kapot, dus er was weer genoeg te doen!

Het regent weer!

Na een aantal weken droge tijd lijkt het erop dat de regens weer begonnen zijn. Eerder deze week was er een enorme bui 's nachts, die nogal wat schade aan bomen en stroomleidingen aanrichtte. Vanmiddag plensde het weer, en omdat er veel bladeren en takken onze tuin in waren gestroomd waren de afvoerpijpen van onze tuin verstopt.

Dus stond alles blank, wat Lise erg interessant vond.

Lise

Lise vermaakt zich tot nu toe prima. Ze doet het erg goed op school, en ze wint alles wat los en vast zit in de zwemwedstrijden. Ook deed ze mee met iets wat mij (Kees) niet helemaal duidelijk is. Het was erg kleurrijk en ook erg leuk geloof ik. (Ilonka weet meer).

Cessna 210 gered van een eiland

Helaas hadden we onlangs weer een zogenaamde propellerstrike waar de propeller de grond of een ander object raakt. Onze Cessna 210 vloog naar een eiland in het meer dichtbij Kampala. Helaas was de landingsbaan niet zo goed onderhouden, en waren er onder de grond veel grote gaten die door termieten gegraven waren. Het neuswiel viel erin en de propeller sloeg in de grond. Ik ben met Mark, een van onze monteurs, erheen gevlogen om er een andere propeller op te zetten en de motor helemaal te controleren. Hierna vloog een piloot het vliegtuig terug naar Kajjansi.